Meyan’nın 15’in üzerinde çeşidi vardır. Fakat bunların hepsi tatlı olarak tıp alanında genel
kabul görmüş değildir yada ticari anlamda uygun değildir.

Birleşimleri: uçucu yağlar, birleşik yağlar, linolenik ve linolenik asit, ağaç
sakızları, coumarinler, alkaloidler, mazı oyu (tanenler), tryptamine, indolo,
pyrazine, pyrrolidine, fenoller, salicylic asit, asparagine, betaine, chelite,
glycyrrhizin, acılık, isoflavonlar, östrojen benzeri steroitler, bitkilerden elde edilen
zamk, lecithin, protein

Vitaminler : A, B1, B2, B5, B6, B9, E

Mineraller : kalsiyum, demir, magnezyum, manganez, fosfor, potasyum, sodyum,
krom, kobalt, selenyum, silisyum, çinko dur.

Bitkinin kökleri, meyan kökü olarak tanınmakta ve işlenmemiş olarak da kullanılmaktadır. Köklerinin kabuğu özel dinklerde soyulduktan sonra veya soyulmadan önce güneşte kurutularak doğal halı ile piyasaya sürülür. Bileşiminde nişasta, şekerler, zamk, rezin, glisirrizin vardır. Glisirrizin şekerden daha tatlı bir bileşiktir. Köklerdeki miktarı, bölgeden bölgeye değişir ve
köklerin de etkili maddesidir. Meyan kökünün fabrikalarda işlenmesi ile elde edilen pekmez kıvamındaki meyan ekstrası,ilaç ve gıda sanayinde çok çeşitli meyan ürünlerinin yapımında kullanılır.Meyan kökü Türkiye'nin önemli bir ihraç maddesidir.Türkiye'de meyan kökü ve
ürünlerinin kullanımı,şifa değeri henüz bilinmediği için yaygın değildir.Meyan ekstresi,
pastilleri ve diğer meyan özleri ABD ve AB ülkelerinde uzun yıllardan bu yana eczanelerde ve
büyük marketlerde satılmaktadır.Bilinçli bir kesim, hastalıklardan korunmak ve hastalıklarının
tedavilerine yardımcı olmak amacı ile meyan ürünlerini bol miktarda tüketmektedirler.